युगे अठ्ठावीस विटेवरी उभा

अठ्ठावीस युगे विटेवर उभा राहिलेला हा विठ्ठल — त्याच्या डाव्या अंगाला रखुमाई दिव्य शोभेने दिसते. भक्त पुंडलिकाच्या भेटीसाठी साक्षात परब्रह्म येथे आले; त्याच्या चरणांशी भीमा (चंद्रभागा) वाहते आणि तो जगाचा उद्धार करतो.

हे पांडुरंगा, तुझा जयजयकार असो! रखुमाईच्या प्रियकरा, राईच्या वल्लभा, हे जिवलगा, मला पाव (प्रसन्न हो).

गळ्यात तुळशीची माळ, कमरेवर हात ठेवलेला, कमरेला पीतांबर आणि कपाळी कस्तुरीचा टिळा असा तो शोभतो. देव व देवश्रेष्ठ नित्य त्याच्या भेटीला येतात आणि गरुड व हनुमान पुढे हात जोडून उभे राहतात.

त्याचा वेणुनाद (बासरीचा नाद) धन्य आहे; तो सर्व क्षेत्रांचा रक्षणकर्ता आहे. गळ्यात सोन्याची कमळे आणि वनमाला शोभते. राई-रखुमाई आदी सर्व राण्या सावळ्या विठोबा राजाला ओवाळतात.

भक्त आरत्या ओवाळतात आणि ओवाळून झालेल्या कुरवंड्या (निरांजन-वाती) चंद्रभागेत सोडून देतात. दिंड्या-पताका घेऊन वैष्णव नाचतात; पंढरीचा महिमा किती म्हणून वर्णावा!

आषाढी-कार्तिकी एकादशीला भक्तजन पंढरीला येतात आणि चंद्रभागेत स्नान करतात. केवळ दर्शनमात्रानेच त्यांना मुक्ती मिळते. अशा केशवाला (विठ्ठलाला) नामदेव भक्तिभावाने ओवाळतो.