श्रीमातङ्गीकवचम्

या श्रीमातङ्गीकवच-मंत्राचे ऋषी महायोगीश्वर आहेत, छंद अनुष्टुप् आहे, देवता श्रीराजमातंगीश्वरी आहे. श्रीमातंगीच्या कृपासिद्धीसाठी या जपात हा विनियोग केला जातो.

नील कमळासारखी (श्यामवर्णा), अंजनगिरीसारखी (श्याम) प्रभा असलेली, हातात वीणा धारण केलेली, गानात लीन तसेच मधूचे पात्र घेतलेली —

समस्त आभूषणांनी युक्त, श्यामवर्णा, मदाने सुशोभित तसेच भक्तांना इष्ट (मनोवांछित फळ) देणारी राजमातंगी हिला मी नमस्कार करतो.

अशा प्रकारे ध्यान करून समस्त कामना पूर्ण करणाऱ्या या कवचाचा नित्य जप करावा. श्यामला माझ्या शिखेचे रक्षण करो, मातंगी माझ्या शिराचे रक्षण करो.

चांडाली माझ्या ललाटाचे रक्षण करो, मदशालिनी माझ्या दोन्ही भुवयांचे; मातंगी माझ्या कानांचे तसेच कुंडलांनी सुशोभित (देवी) माझ्या शंखप्रदेशाचे (कानशिलांचे) रक्षण करो. (‘चांडाली’ चे पाठांतर ‘चंडेशी’.)

रक्ताक्षी (लाल नेत्रांची) माझ्या नेत्रांचे रक्षण करो, शिवा माझ्या नासिकेचे रक्षण करो; देवेशी माझ्या दोन्ही गालांचे तसेच बिंबफळासारखे अधर असलेली (देवी) माझ्या ओठांचे रक्षण करो.

वागीशी (वाणीची स्वामिनी) माझ्या जिभेचे रक्षण करो, कल्याणकारिणी माझ्या दातांचे रक्षण करो; समस्त सिद्धी देणारी राजमातंगी माझ्या मुखाचे (वदनाचे) रक्षण करो.

हृद्यांगी (मनोहर अंगे असलेली) माझ्या कंठाचे रक्षण करो, वीणा हातात धारण करणारी माझ्या दोन्ही हातांचे रक्षण करो; लक्ष्मी माझ्या हृदयाचे तसेच विश्वनायिका माझ्या नाभीचे रक्षण करो.

सूक्ष्म कटी (पातळ कंबर) असलेली महेश्वरी माझ्या दोन्ही पार्श्वांचे (बरगड्यांचे) रक्षण करो; शुकासारखी (पोपटासारखी) श्यामवर्णा देवी माझ्या कटीचे रक्षण करो, लोकमोहिनी माझ्या गुह्यप्रदेशाचे रक्षण करो.

भद्रांगी माझ्या दोन्ही मांड्यांचे रक्षण करो, शांकरी माझ्या दोन्ही गुडघ्यांचे रक्षण करो; लोकेशी माझ्या दोन्ही पोटऱ्यांचे (जंघांचे) तसेच परमेश्वरी माझ्या दोन्ही पायांचे रक्षण करो.

पूर्व आदी समस्त दिशांत संपूर्ण ऐश्वर्य देणारी (देवी) माझे रक्षण करो; कृष्णा माझ्या रोमांचे रक्षण करो आणि भवाची (शिवाची) प्रिया माझ्या पत्नीचे रक्षण करो.

सर्वांना वश करणारी शांकरी सर्व बाजूंनी माझे रक्षण करो; महालक्ष्मी माझ्या धनाचे तसेच विश्वमाता माझ्या पुत्रांचे रक्षण करो.

जगदीश्वरी श्रीमातंगीश्वरी नित्य माझे रक्षण करो. जो मनुष्य या मातंगी कवचाचे नित्य उत्तम रीतीने पठण करतो —

तो (साधक) समस्त लोकांना सुखी तसेच (आपल्या) वश करून घेतो; तो महती कांती (तेज) प्राप्त करतो आणि शेकडो कामदेवांसारखा कांतिमान होतो.

तो त्रैलोक्यातही दुर्लभ अशी महती लक्ष्मी (संपत्ती) प्राप्त करतो; हा मनुष्य अणिमा आदी आठही सिद्धींनी युक्त होऊन संचार करतो.

हा (साधक) समस्त विद्यांचा निधी तसेच वाणीच्या स्वामींचाही स्वामी (वागीश्वरेश्वर) होतो. ब्रह्मराक्षस, वेताळ, भूत, प्रेत व पिशाच्च आदींकडूनही —

(तो) प्रज्वलित अग्नीसारखा (तेजस्वी होऊन) त्या भूतादी प्राण्यांकडूनही सेविला/प्रशंसिला जातो; तो परम योग प्राप्त करतो आणि दिव्य ज्ञानाचा भोग घेतो. (ही ओळ मूळ पाठात काहीशी अस्पष्ट आहे; अर्थ भावानुसार दिला आहे.)

तो श्री (संपत्ती), विद्या व कांती यांनी युक्त पुत्र आणि पौत्र प्राप्त करतो; त्याची पत्नी जरी दुर्भाग्यशालिनी (कांतिहीन) असली, तरी कांतीत रतीसारखी (सुंदर) होते.

तो समस्त कामना तसेच अत्यंत दुर्लभ महाभोग प्राप्त करतो; शेवटी भुक्ती (भोग) पूर्णपणे भोगून साक्षात परशिव होतो. (‘महाभोगांश्च दुर्लभान्’ चे पाठांतर ‘महाभोगान् सुदुर्लभान्’.)

अशा प्रकारे श्रीमहाऽऽगमरहस्यात दत्तात्रेय व वामदेव यांच्या संवादात, सप्तम परिच्छेदात, श्रीमातंगी कवच संपूर्ण झाले.